اکثر فیلم‌های سینمایی برای خانواده‌ها مناسب نیست/کم توجهی سینماگران به مخاطب سنجی

[ad_1]

به گزارش هنرنیوز و به نقل از روابط عمومی سازمان سینمایی حوزه هنری، حمزه زاده در این گفتگوی زنده، گفت: براساس مسأله شناسی حوزه هنری، مهم‌ترین مسأله سینمای کشور این نیست که چند تا فیلم ساخته می‌شوند که حوزه اکران نمی کند. مسئله این است که مردم سینما نمی روند و ۸۰ درصد ظرفیت سینماهای کشور خالی است. اما سوال مهم این است که چرا خالی است؟ ما همواره درگیر این مسأله هستیم که چرا مردم از سینماها استقبال نمی کنند؟ برداشت ما و مطالعات ما این است و مذاکرات و نظرسنجی های ما نشان می دهد که مردم و خانواده‌ها به محتوایی که در سینمای کشور ارائه می‌شود اعتماد ندارند. آن اعتماد و فضای امنی که مردم خانواده هایشان را با خیال راحت بیاورند وجود ندارد. وقتی از مردم حرف می‌زنیم، طبیعی است که به آمار رسمی جمعیت توجه می‌کنیم. مثلاً به مشارکت موجود در انتخابات‌ها نگاه می‌کنیم و این ظرفیت بالای چهل میلیون نفر را مشتری بالقوه می‌دانیم. ما دنبال این هستیم که در چارچوب آن مسأله شناسی، سینماهایمان را برای این چهل میلیون نفر به یک مکان امن تبدیل کنیم. ما دنبال این هستیم که سینماهایمان از ناحیه خانواده‌ها به عنوان یک فضای امن برای ارائه یک محتوای خوب شناخته شود. به عنوان یک فضای اخلاقی دارای امنیت و اطمینان برای خانواده ها به حساب آید.

وی اضافه کرد: مهم‌ترین شاخص‌های ما باورهای اعتقادی، مذهبی و سیاسی، دستاوردها و آرمان‌های انقلاب و حفظ شئونات اجتماعی است. هر فیلمی که مخل مبانی اعتقادی جامعه باشد در سینماهای حوزه اکران نمی شود.اگر یک چنین فیلمی که به عفت عمومی و باورهای اعتقادی و مذهبی مردم خدشه وارد می‌کند را در سینمای مان نمایش دهیم آن وقت مردم حق دارند که بیایند اعتراض کنند و از ما شکایت کنند. ما داریم راجع به ۸۰ درصد از مردم صحبت می‌کنیم که سینِما نمی روند. پرفروش ترین فیلم ما همین روزها دو میلیون نفر بیننده داشت؛ دومیلیون نفر از حدود چهل میلیون نفر که شرایط سینما رفتن دارند و علاقمند به فعالیت‌های اجتماعی هستند. ۳۸ میلیون نفر سینما نمی روند. ما سینما را درگیر ذائقه آن دو میلیون نفر کرده‌ایم.

به منظور تحلیل و ارزیابی چالش مخاطب در سینما و مغفول ماندن ظرفیت های بالقوه در این زمینه با چند کارشناس به گفتگو نشستیم:

کم توجهی سینماگرها به مخاطب سنجی

دکترمحمدعلی الستی، جامعه شناس و استاد دانشگاه درخصوص سینمای اجتماعی و اقتضائات آن گفت: سینمای ما خوراک خود را باتوجه به تحقیقات علمی و درست تامین نمی‌کند، عدم توجه به نظام درجه بندی فیلم‌ها نیز یکی از این مسائل است. مخاطب شناسی و مخاطب سنجی در آثار سینمایی، مسئله‌ای حساس و خطیر است که متاسفانه به آن خیلی کم توجه می‌شود. آفت این اتفاق نیز زمانی به چشم می‌آید که برخی از فیلم‌های اجتماعی ما که صرفا برای گروه خاصی مناسب است، روی دیگر گروه‌های سنی تاثیر منفی می‌گذارد.

وی می افزود: اساس تولید فیلم در سینمای اجتماعی ما نگرانی یا دغدغه‌ایست که سینماگر احساس می‌کند. یعنی آن فرد موضوعی ذهنش را درگیر می‌کند و همان مسئله باعث ساخت فیلم می‌شود. اما سینمای اجتماعی اینگونه نیست، فیلم‌های اجتماعی باید براساس تحقیقات گسترده ساخته شود، در این تحقیقات مشخص می‌شود که این فیلم در رابطه با کیست، چه گروهی درگیر آن می‌شود، برای کدام رده سنی مناسب است و چه نتایجی دربرخواهد داشت.

این مدرس دانشگاه بر این باور است اگر یک فیلم با این تحقیقات ساخته شود، می‌توان گفت که برروی مخاطب هدفش تاثیر می‌گذارد و فیلمساز نیز به تمام خواسته‌هایش می‌رسد، اما چون معمولا فیلم‌های اجتماعی ما اینگونه ساخته نمی‌شود و تحقیق جامعی پشت آنها نیست، صرفا به دغدغه‌های سازنده بسنده می‌شود. به همین دلیل هم نمی‌توان گفت فیلم‌های اجتماعی و خانواده محور ما، فیلم‌هایی است که طیف گسترده‌ای مخاطب را درگیر خود می‌کند.

الستی اضافه کرد: زمانی که شما تحقیق مناسبی برای فیلم‌تان نکرده باشید، به درستی نمی‌دانید فیلم‌تان برای چه گروه سنی مناسب است، پس مخاطبان فیلم‌تان هم قابل پیش بینی نیستند. فرض کنیم من به عنوان یک سینماگر به این نتیجه می‌رسم افرادی که درگیر اعتیاد هستند، اعتماد به نفس کافی برای ترک کردن مواد را ندارند، پس می‌خواهم فیلمی تولید کنم که در آن نشان دهم انسان می‌تواند با افزایش اعتماد به نفس بر اعتیاد قلبه کند. من با این روش می‌خواهم تعداد افرادی که مواد مخدر را ترک می‌کنند افزایش دهم و نوعی عده‌ای را اصلاح کنم، اما اگر این فیلم برای مخاطب خودش اکران نشود،بخشی از افرادی که درگیر اعتیاد نیستند را با این تفکر که آنها پس از اعتیاد هم می‌توانند ترک کنند، به سمت استفاده از مواد مخدر می‌فرستم. یعنی شاید من به 5 نفر کمک کنم که ترک کنند، اما 95 نفر را به سمت اعتیاد تشویق می‌کنم. این موضوعی است که فیلمسازان ما باید به آن توجه کنند و حتما پیش از ساخت فیلم با تحقیق گسترده مخاطبان خود را بشناسند.

اکثر فیلم‌های سینمایی برای خانواده‌ها مناسب نیست

دکترسیما فردوسی روانشناس درخصوص فیلم‌های اجتماعی سینمای ایران گفت:خیلی از فیلم‌هایی که در حال حاضر در سینماهای کشورمان اکران می‌شوند برای خانواده‌ها و به طور کلی جامعه ما مناسب نیست. در جامعه ما اختلاف طبقاتی زیادی وجود دارد، اما در اکثر این آثار خانواده‌هایی نشان داده می‌شوند که زندگی آنها از لحاظ فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی با درصد زیادی از مردم کشورمان همخوانی ندارد. سازندگان فیلم‌های سینمایی باید ساختار درون خانواده‌ها را به درستی نشان دهند تا بازخورد منفی در جامعه نداشته باشد.

وی افزود: ما قشرهای مختلفی در جامعه‌مان داریم که باید به همه آنها توجه شود. از خانواده‌های مدرن گرفته تا خانواده‌های سنتی، مذهبی و خانواده‌هایی با فرهنگ و زبان متفاوت که همگی آنها ساختارهای مختلفی در درون خود دارند. حال آنکه فیلم‌های حال حاضر سینما فاصله عمیقی با این خانواده‌ها دارد و به جز چند قشر محدود، فضای آن با مابقی خانواده‌های ایرانی فاصله دارد.

او ادامه داد: سینما قدرت این را دارد که راهکارهای صحیح را به خانواده‌ها ارائه دهد و سازندگان باید به این موضوع توجه داشته باشند که یکی از موارد مربوط به سینما، بحث آموزش است و این هنر صرفا برای سرگرم کردن نیست. سینما می‌تواند مخاطبانش را تحت تاثیر قرار دهد و این تاثیرگذاری زمانی مناسب است که روی خانواده‌ها اثرات مثبت بگذارد. ما هرچقدر فیلم و سریال و کارهای هنری بسازیم که در آن خانواده‌ها را سالم و شاداب نشان دهیم باز هم کم است.

دکتر فردوسی در انتها گفت: در حال حاضر تلاش‌هایی در سینما و تلویزیون صورت گرفته اما این مسئله جای کار بیشتری دارد. فیلم‌های سینمایی اجتماعی باید مشکلات موجود در خانواده‌ها را برطرف کند و به خانواده‌هایی که مشکلات درونی دارند، راهکار مناسب برای برطرف کردن مسائل‌شان ارائه دهد. به نظر من بهترین کار این است که فیلمسازها از کمک روانشناسان و جامعه‌شناسان برای ساخت آثار اجتماعی استفاده کنند، آنها که در این زمینه فعال شوند کار پژوهشی برای هر اثر هنری صورت می‌گیرد و به این ترتیب فیلم‌ها اثرگذاری مثبتی پیدا می‌کنند. کارگردان‌ها، بازیگران، جامعه شناس‌ها و روانشناسان اگر در یک تیم قرار بگیرند، می‌توانند راهکارهای مثبت به مخاطب ارائه بدهند و به درستی آسیب‌های موجود در جامعه و خانواده را بشناسند و آنها را برطرف کنند.

سینماها دیگر امن نیست

محسن علی‌اکبری، تهیه کننده سینما در رابطه با جایگاه خانواده در سینمای ما و تاثیر فیلم‌های اجتماعی بر مخاطبان گفت: ما در این چند سال گذشته به ندرت فیلمی دیدیم که قابلیت تمام افراد خانواده با تفکرات و نگرش خاص بتوانند آن را در سالن سینما ببینند. به طور کلی با این آثار، سینماها محل امنی برای حضور خانواده‌‌ها نبود، یعنی نمی‌شد تمام اعضای خانواده در سنین و جنسیت‌های مختلف را پای به تماشای یک فیلم برد. شاید در طول این چن سال تعداد انگشت شماری از فیلم‌های سینما را می‌توانستید به همراه خانواده ببینید.

وی افزود: باتوجه به آثاری که در جشنواره فجر یکی دو سال اخیر حضور داشته و اکران شده است، می‌توان گفت که ما سینمای اجتماعی و خانوادگی به معنای واقعی نداریم. من خودم به عنوان کسی که سال‌هاست در این زمینه فعالیت می‌کند، خیلی کم خانواده‌ام را برای دیدن فیلم به سینماها می‌برم چون فیلم‌های موجود، فضای مناسبی را به مخاطب القا نمی‌کند.

او ادامه داد: فیلم‌های اجتماعی ما بیشتر از اینکه خطرات موجود در معضلات اجتماعی را گوشزد کند، دست به ترویج و تبلیغ آن معضلات می‌زند. مثلا بحث طلاق عاطفی چیزی نیست که در فرهنگ ما وجود داشته باشد، اما در فیلم‌های امسال وجود داشت و روی آن مانور دادند. در فرهنگ ما حتی بعد از طلاق هم تلاش می‌شود تا آن زوج را با هم آشتی دهند، اما بحثی مانند طلاق عاطفی و ارتباط زن و شوهر با افراد بیگانه چیزی نیست که در فرهنگ ما وجود داشته باشد و ما در آثارمان بیشتر این فرهنگ غربی و نادرست را تبلیغ کردیم. بحث استعمال دخانیات توسط خانم‌ها نیز زیاد در فیلم‌ها وجود داشت، بحثی که بیشتر از نفی جنبه تبلیغی داشت. رسالت هنرمند نفی یک معضل است، نه ترویج آن.

تهیه کننده آثاری همچون مریم مقدس، استرداد و… اضافه کرد: با ساخت چنین آثاری بخش عمده‌ای از جامعه که پایبند اصول اخلاقی است، دیگر جایگاهی در سینما ندارد و سالن‌های سینما را رها کرده است و به این ترتیب ما تعداد زیادی از مخاطبان‌مان را از دست داده‌ایم. سال 80 برای فیلم «مریم مقدس» چهار سینما را در اختیار ما قرار دادند، اما زمانی که مدت اکران فیلم به اتمام رسید، بیش از 50 سالن آن را به نمایش گذاشته بود. آن قشری که فیلم را به این درجه از محبوبیت رساند حالا کجاست؟ آیا سینمای امروز ما محل امنی برای آنهاست؟ به نظرم ما در زمینه سینمای اجتماعی فراخور فرهنگ خانواده‌هایمان عمل نکردیم و به نوعی کم کاری کردیم.

علی‌اکبری صحبت‌هایش را اینطور به پایان رساند: ما نباید کاری بکنیم که بی اعتمادی به سینما را در بین مردم گسترش دهیم. شاید در یکی دو سال اخیر چند فیلم فروش خوبی داشته و رقم‌های خوبی برای سازندگانش در برداشته، اما این اعداد و ارقام زودگذر هستند. ما باید کارهای ماندگار بسازیم و به جای اینکه فرهنگ‌ها نامناسب غربی را وارد کنیم، به فکر گسترش و تبلیغ فرهنگ خودمان باشیم. این تبلیغ فرهنگی نه تنها برای نوجوان‌ها و جوان‌های خودمان مفید است، که می‌تواند هنردوستان خارج از کشور را نیز با فرهنگ حقیقی ایران و ایرانی آشنا کند.

[ad_2]

لینک منبع

امروز آخرین فرصت برای شرکت در هفتمین جشنواره کتابخوانی رضوی است

[ad_1]

امروز آخرین فرصت برای شرکت در هفتمین جشنواره کتابخوانی رضوی است

سامانه الکترونیکی هفتمین جشنواره کتابخوانی رضوی تنها تا ساعت ۲۴ امشب فعال است؛

امروز آخرین فرصت برای شرکت در هفتمین جشنواره کتابخوانی رضوی است

سامانه الکترونیکی هفتمین جشنواره کتاب خوانی رضوی تنها تا پایان روز ۲۰ تیرماه برای ثبت درخواست متقاضیان شرکت در مسابقه فعال است و این زمان تمدید نخواهد شد.

 

تاريخ : سه شنبه ۲۰ تير ۱۳۹۶ ساعت ۱۴:۲۰

به گزارش هنرنیوز و به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور، برای شرکت در هفتمین جشنواره کتابخوانی رضوی تنها تا ساعت ۲۴ امروز ۲۰ تیرماه فرصت باقی است.

علاقه مندان می توانند برای شرکت در هفتمین جشنواره کتابخوانی رضوی می توانند به کتابخانه های عمومی سراسر کشور یا به پایگاه اطلاع رسانی نهاد کتابخانه های عمومی کشور به آدرس iranpl.ir مراجعه کنند.

سامانه الکترونیکی هفتمین جشنواره کتاب خوانی رضوی تا پایان روز ۲۰ تیرماه برای ثبت درخواست متقاضیان شرکت در مسابقه فعال است و این زمان تمدید نخواهد شد.

گفتنی است، هفتمین جشنواره کتابخوانی رضوی از سری برنامه‌های پانزدهمین جشنواره بین‌المللی امام رضا (ع) از سوی نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور، با هدف گسترش فرهنگ رضوی و ترویج مطالعه با موضوع فرهنگ غنی اسلامی و سیره ائمه معصوم (علیهم‌السلام) و به مناسبت ایام بابرکت دهه کرامت برگزار می‌شود.

طی این دوره از جشنواره ۶ عنوان کتاب در سه بخش‌ کودک، نوجوان و بزرگ‌سال و در موضوع‌های امام رضا (ع)، حضرت معصومه (س) و حضرت احمد بن موسی (ع) به مخاطبان عرضه شده است.

در بخش کودک، کتاب «۱۰ قصه از امام رضا (ع) برای بچه‌ها» نوشته مژگان شیخی، انتشارات قدیانی و در بخش نوجوان کتاب «ماه غریب من» نوشته مجید ملامحمدی، انتشارات به نشر معرفی شده است. کتاب‌های «بانوی ملکوت»، نوشته علی کرمی‌جهرمی از انتشارات بوستان کتاب، «چلچراغ» نوشته جلیل عرفان‌منش از انتشارات دفتر پژوهش‌های آستان قدس رضوی، «زندگی به سبک خورشید» نوشته مهدی غلامعلی از انتشارت جمال و همچنین کتاب «مهارت‌های زندگی در سیره رضوی» نوشته محمدرضا شرفی از انتشارت موسسه خدمات مشاوره‌ای و پژوهش‌های اجتماعی، منابع معرفی‌شده ویژه بزرگ‌سالان است.

[ad_2]

لینک منبع

فرصت دو هفته ای برای فیلمهای پرفروشی که حوزه هنری اکران نمی کند/ مشکوکیم نکند وزارت ارشاد پوست خربزه ای زیر پای خانه سینما گذاشته است!

[ad_1]

به گزارش خبرنگار هنرنیوز ، صبح امروز بیستم تیرماه ، نخستین نشست مطبوعاتی هیات مدیره خانه سینما با حضور همایون اسعدیان رئیس هیات مدیره ،علی قائم مقامی سخنگوی خانه سینما و فاطمه معتمدآریا عضو هیات مدیره خانه سینما برگزار گردید. در این نشست خبری همایون اسعدیان از رابطه بسیار خوب خانه سینما با وزارت ارشاد خبر داد و این رابطه را آنچنان گرم و صمیمی اما مشکوک عنوان کرد که به شوخی گفت: گاهی مشکوک می‌شویم که نکند پوست خربزه‌ای زیر پای ما انداختند!

رئیس هیات مدیره خانه سینما در این نشست خبری با بیان اینکه هیات مدیره فعلی در ابتدای کار خود به بررسی فعالیت‌های هیأت مدیره قبلی پرداخت و یکی از آن‌ها طرح امنیت شغلی بود گفت : این مسئله در دوران جدید هم پیگیری می‌شود اما پیچیدگی‌های زیادی دارد چون جهش تکنولوژی در سینما و ورود نیروهای جوان در طرح امنیت شغلی بسیار مهم است. به همین دلیل باید نگاه کلانی به موضوع داشت. از سوی دیگر، امنیت شغلی به رونق سینما ارتباط دارد و وقتی سینما رونق نداشته باشد نمی‌توان از امنیت شغلی حرف زد.

وی ادامه داد: مسئله‌ای که هیأت مدیره قبلی پیگیری کرده بود تنظیم قرارداد تیپ بود که متأسفانه هر تهیه‌کننده‌ای در سینما به یک شکلی قرارداد می‌بندد. این قراردادهای ناهمگون مسئله‌ای است که در حال بررسی است و امیدواریم به لحاظ قانونی منافع افرادی که این قراردادها را می‌بندند تأمین شود.

رئیس هیات مدیره خانه سینما با اشاره به ثبت 16 صنف خانه سینما در وزارت کار گفت: تعدادی دیگر از اصناف در مراحل پایانی ثبت هستند و دو صنف دیگر به دلیل تعداد پایین اعضا مشمول قانون ثبت نیستند.

او در مورد بیمه تکمیلی اعضای خانه سینما افزود: سال گذشته بیمه تکمیلی چهار میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان هزینه برده که ۷۰۰ میلیون تومان آن از طریق اعضای خانه سینما تأمین شده و مابقی یعنی سه میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان از طریق سوبسیدی تأمین شده که خانه سینما داده در حالی که بودجه خانه سینما در سال قبل کمی بیش از پنج میلیارد تومان بود.

وی تأکید کرد: وقتی طرح شفاف‌سازی صنوف انجام شود می‌توانیم سرویس سالانه بیمه تکمیلی اعضا را بپردازیم.

رییس هیات مدیره خانه سینما درباره صندوقی که قرار بود برای مسئله امنیت شغلی سینماگران تشکیل شود، توضیح داد: نمی‌توان صندوقی را بر این اساس پایه‌گذاری کرد که یک سال دولت پول بدهد و سال دیگر ندهد مگر اینکه مجلس برای آن بودجه مشخصی تعریف کند.

اسعدیان با بیان اینکه اعضای خانه سینما باید خودشان به نحوی پایه‌گذار این مسئله باشند، گفت: اگر منِ همایون اسعدیان بر این باور نباشم که درصدی از دستمزدم را برای دوران بیکاری‌ام به صندوق ندهم نمی‌توان کاری از پیش برد چون آن وقت هر آنچه انجام می‌شود برای کوتاه مدت است. با این حال اگر کمی کارها کُند پیش می‌رود اشکالی ندارد و بهتر است چون پابرجا خواهد بود.

رئیس هیات مدیره خانه سینما در پاسخ به سوال خبرنگار هنرنیوز که پرسید « آیا خانه سینما در آستانه معرفی کابینه جدید دولت رایزنی‌ ، پیشینهاد یا توصیه ای برای معرفی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی داشته است یا نه و چقدر از عملکرد وزیر ارشاد کنونی راضی هستید» گفت: چند سال پیش اسم وزیری که فکر می‌کردیم خوب است را به صورت علنی مطرح کردیم اما نتیجه این شد که ریشه آن فرد را زدند! الان هم اگر وزیری را مدنظر داشته باشیم نامش را اعلام نمی‌کنیم تا اگر خدا خواست بتواند وزیر شود.

وی با اشاره به رابطه خوب خانه سینما با سازمان سینمایی و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تصریح کرد : آقای صالحی‌امیری به عنوان وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی انسان فهیمی است و با توجه به نگاه مثبتی که نسبت به واگذاری امور به خود صنوف دارند این ارتباط دو جانبه مثبت بوده و خانه سینما از آن استقبال کرده است.

رئیس هیات مدیره خانه سینما همچنین با اشاره به بودجه این خانه یادآور شد: رگ حیاتی اقتصادی خانه سینما به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی وصل است. دولت‌ها هرکدام براساس حسن یا سوءظن‌شان بودجه ما را بالا یا پایین می‌برند و بیشترین وقت و انرژی مدیرعامل‌های خانه سینما صرف تلاش برای بیشتر کردن این بودجه می‌شود.

اسعدیان با تاکید بر اینکه تلاش می‌کنیم تا خود را در حد امکان از بودجه دولت بی‌نیاز کنیم گفت: تا زمانی که نتوانیم رگ حیات اقتصادی‌مان را از این بودجه‌های محدود جدا کرده و برای خانه سینما تامین اقتصادی ایجاد کنیم سرویس‌های ما به هنرمندان از کار افتاده و بازماندگان هنرمندان بسیار ناچیز است. متاسفانه صنوف هنوز به درک واقعی از صنف نرسیده‌اند و همچنان از صنف متوقع هستند اما در شکل‌گیری آن برای اینکه روی پای خود بایستد اقدامی نمی‌کند. معتقدم پروسه تامین اقتصادی خانه سینما دستکم زمانی 10 ساله نیاز دارد.

فاطمه معتمدآریا عضو هیات مدیره خانه سینما نیز در این زمینه گفت: خانه سینما هیچ کار جدیدی را در دوره جدید هیات مدیره آغاز نمی‌کند مگر اینکه کارهای نیمه تمام دوره‌های قبلی را تکمیل کند.

معتمدآریا با اشاره به تامین هزینه بیمه اعضای خانه سینما گفت: حتی تمام پول بیمه هم از طریق دولت و بودجه تامین نمی‌شود. هزینه بستری هنرمندان در بیمارستان و بیمه را اغلب خود خانه سینما متقبل می‌شود اما اینطور نیست که برود با آن بیمار عکس بگیرد و در رسانه‌ها منتشر کند. این سنتی بوده که از گذشته در خانه سینما رواج داشته است.

علی قائم‌مقامی نیز با اشاره به محدودیت بیمه خانه سینما گفت: افرادی تحت پوشش بیمه تکمیلی خانه سینما قرار می‌گیرند که بیمه پایه‌شان خانه سینما باشد و یا حقوق‌بگیر جای دیگری نباشند.

رئیس هیات مدیره خانه سینما همچنین در پاسخ به سوالی مبنی بر واکنش خانه در مورد اقدامات نهادهایی مانند حوزه هنری که از اکران برخی فیلم‌ها خودداری می‌کند گفت: هر فعالیتی که خانه سینما انجام می‌دهد لزوماً به معنای نتیجه مثبت گرفتن نیست. حتی در مقطعی خانه سینما مورد اتها قرار گرفت که با حوزه هنری همکاری می‌کنند. سال گذشته در شورای اکران تصمیم بر این شد که هر فیلمی را که حوزه هنری از اکرانش امتناع می‌کند به شرط پرفروش بودن دو هفته بیشتر فرصت اکران به آن بدهد. از نظر ما پروانه نمایشی که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی صادر کرده معتبرترین سند است و هیچ شخص و نهادی حق ندارد آن را زیر سوال ببرد.

اسعدیان همچنین در بخشی از صحبت‌هایش با بیان اینکه نگاه ما در خانه سینما این است که هر فعالیت سینمایی که در کشور انجام می‌گیرد باید خانه سینما با آن مرتبط باشد گفت: تلاش می‌کنیم اصناف خانه سینما در فعالیت‌های سینمایی کشور حضور داشته و کرسی ثابتی در این فعالیت‌ها داشته باشد. هم اکنون آقای شاهسواری مدیرعامل خانه سینما تنها در موزه سینما و صندوق اعتباری هنر کرسی ثابتی دارد. امیدواریم بتوانیم کرسی‌های ثابت بیشتری را در امور سینمایی برای اصناف خانه سینما ایجاد کنیم.

فاطمه‌ معتمدآریا در بخش دیگری از این نشست خبری در پاسخ به سوالی در رابطه با موضوع هنر و تجربه و اظهارنظرهایی که پیرامون آن شده است گفت: هر اتفاقی که مربوط به سینمای ایران باشد در هر جایی که رخ بدهد حتی خود سینمای هنر و تجربه به خانه سینما مربوط است و در کل، موضع خانه سینما نسبت به هنر و تجربه مثبت است اما در این زمینه یکسری مسائل حقوقی و قانونی وجود دارد که به خانه سینما مربوط نمی‌شود.

اسعدیان نیز در این زمینه خاطرنشان کرد: معتقدم در یکی از مقاطع خوب و مثبت خانه سینما به سر می‌بریم. امروز نگاه مسئولان و مدیران وزارت ارشاد و همچنین ارتباط خانه سینما با دولت بسیار مثبت است و دولت علاقه‌مند به محول کردن وظایف و اختیارات به صنوف است. این ما هستیم که با تردید حرکت می‌کنیم که آیا آمادگی این همه مسئولیت را داریم یا خیر. موضوع هنر و تجربه هم در واقع همین است.

او با بیان اینکه هیچ‌گاه این میزان همراهی را با خانه سینما از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به یاد ندارم به شوخی گفت: گاهی مشکوک می‌شوم که نکند قرار است خربزه‌ای زیر پای ما بگذارند! امیدوارم روزی با خیال راحت بتوانیم مسئولیت بیشتری بپذیریم و پاسخگو هم باشیم.

همایون اسعدیان همچنین با اشاره به تغییر شیوه برگزاری جشن خانه سینما گفت: بالاخره دوستان پس از سال‌ها پذیرفتند که این جراحی در جشن خانه سینما انجام بگیرد هرچند که ممکن است در ابتدا مشکل‌زا باشد. با این تغییرها دیگر مراسم فیلم دیدن طی دو ماه انجام نمی‌شود بلکه 500 نفر به آکادمی جشن خانه سینما ملحق شده‌اند که آن را برگزار خواهند کرد.

در بخش دیگری از این نشست ، فاطمه معتمدآریا عضو هیات مدیره خانه سینما گفت: خانه سینما هیچ کار جدیدی را در دوره جدید هیات مدیره آغاز نمی‌کند مگر اینکه کارهای نیمه تمام دوره‌های قبلی را تکمیل کند.

رئیس هیات مدیره خانه سینما همچنین با اشاره به اقدامات اولیه برای راه اندازی کمیته فرهنگی و آموزش و پژوهش گفت: با تغییر کاربری مدرسه عالی سینما امیدواریم بتوانیم ارتباط تنگاتنگی بین آنها با کمیته فرهنگی و آموزشی برقرار کنیم. از سوی دیگر راه‌اندازی اپلیکیشن خانه سینما را در دستور کار داریم که امکانات مختلفی را از نمایش فیلم تا ارتباط همه اصناف با هم را شامل می‌شود.

اسعدیان راه‌اندازی باشگاه کار ورزان را از دیگر طرح‌های هیات مدیره پیشین خانه سینما خواند که در دوره جدید پیگیری می‌شود و گفت: هرکسی که در رشته سینما تحصیل کرده یا فارغ‌التحصیل شده است از طریق این باشگاه به گونه‌ای با خانه سینما مرتبط می‌شود. امیدوارم به مرور باشگاه کارورزان راه‌اندازی شود تا این ارتباط تنگاتنگ با محصلان سینما برقرار شود.

او همچنین با تاکید بر اینکه خانه سینما هیچ صفحه‌ای در شبکه اجتماعی اینیستاگرام ندارد گفت: متاسفانه اخیراً یک پیج اینیستاگرامی به اسم خانه سینما فعالیت می‌کند که متعلق به خانه سینما نیست و هیچ ارتباطی با ما ندارد.

فاطمه معتمدآریا هم اضافه کرد: هیچ چیزی بهتر از این نیست که ما به جای این اخبارهای جعلی در صفحات مجازی، باهم رودرو حرف بزنیم و مجازی نباشیم، یعنی واقعی باشیم. ما باید بتوانیم حرف‌هایمان را باهم به عنوان آدم‌هایی که در این کشور کار فرهنگی می‌کنند، فرهنگ‌مان را رد و بدل کنیم.

[ad_2]

لینک منبع

فیلم مستند «راوی جاده ابریشم» آماده نمایش شد

[ad_1]

سینماپرس: فیلم مستند «راوی جاده ابریشم» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی بابک مینایی پس از گذشت ۱۵ ماه از مراحلِ تولید، آماده نمایش و شرکت در جشنواره ها شد.

به گزارش سینماپرس، این مستند، پرتره ای ۴۵ دقیقه ای از زندگی، آثار و احوالات استاد پرویز بهرام دوبلور و گوینده پیشکسوت رادیو است که پس از مراسم رونمایی از اثر و هم چنین تجلیل از استاد پرویز بهرام، از شبکه های سیما پخش خواهد شد.

تعدادی از عوامل فیلم مستند ” راوی جاده ابریشم “عبارتند از: تهیه کننده و کارگردان : بابک مینائی، برنامه ریز و هماهنگی : ساتیا آهدوخش، فیلمبردار : علیرضا اسد نژاد، تدوین و اصلاح رنگ و نور : محدثه گلچین عارفی، با حضور : بهروز رضوی، ایرج رضایی، غلامعلی افشاریه، مریم نشیبا، منوچهر والی زاده، شاهرخ نادری

[ad_2]

لینک منبع

خانه سینما؛ از خدمات ناکام صنفی تا فضایی برای شاه نشین ها!/ وقتی بیمه تکمیلی محدود می شود

[ad_1]

سینماپرس: خانه سینما که بعد از بازگشایی اش طی ۴ سال اخیر دستاورد مشخصی برای اهالی سینمای کشور نداشته است در اقدامی سوال برانگیز و قابل تأمل اعلام کرد بیمه تکمیلی برای سینماگرانی که به دلایل مختلف نتوانسته و یا نخواسته اند تا بیمه پایه شان توسط خانه سینما پرداخت شود، تعلق نخواهد گرفت؛ موضوعی که اثری مستقیم بر زندگی بسیاری از سینماگران دارد. سینماگرانی که تنها چشم امیدشان به همین بیمه تکمیلی است که در زمان مدیریت شمقدری و تعطیلی خانه سینما شکل گرفت. برخی شنیده ها حاکی است کمتر از ۳۰درصد اعضای خانه سینما از طریق آن بیمه شده اند!

به گزارش سینماپرس؛ آخر خردادماه سال جاری مهلت بیمه تکمیلی اهالی سینمای کشور به پایان رسید. خانه سینما که به سنت گذشته وظیفه آن را بر عهده داشت تا مجدد تمامی اعضای این نهاد صنفی را بیمه تکمیلی کند با ارسال پیامکی مبنی بر اینکه «عضو گرامی از امروز تا ۲۵ تیرماه می توانید با مراجعه به صنف خود و دریافت فرم مربوط، تکمیل مدارک و واریز حق بیمه و تحویل آن به خانه سینما جهت ثبت نام بیمه تکمیلی خود اقدام بفرمایید.» این امید را به یکایک همه اهالی سینمای کشور داد که بیمه تکمیلی شان مجدد تمدید خواهد شد.

اما تنها یکی دو روز بعد از ارسال این پیامک، مجدداً پیامکی جدید به اهالی سینمای کشور ارسال شد؛ در متن این پیام آمده بود: «صرفا پدران و مادران اعضایی که توسط آنان بیمه تامین اجتماعی شده اند مشمول کفالت بیمه تکمیلی هستند و می توانند از تسهیلات بیمه ای خانه سینما استفاده کنند».

این اتفاق باعث ناخرسندی برخی اهالی سینما شد. چرا که بسیاری از سینماگران به دلایل مختلف بیمه اعضای درجه اول خانواده شان توسط خانه سینما انجام نشده؛ مدت زمانی از این دلهره نگذشته بود که علی قائم مقامی عضو هیئت مدیره و سخنگوی خانه سینما پیرامون نحوه بیمه تکمیلی سینماگران گفت: برابر مصوبه هیئت مدیره، یارانه خانه سینما در مورد بیمه تکمیلی سینماگران صرفاً به اعضایی تعلق می گیرد که بیمه اولیه آنان از طریق خانه سینما برقرار شده باشد و طبعاً در مورد افراد تحت تکفل آنان نیز به همین ترتیب اقدام خواهد شد.

وی تصریح کرد: هیچیک از اعضای خانه سینما که کارمند و یا بازنشسته مراکز دولتی، نهادها، سازمان ها و شرکت های خصوصی هستند و از طریق سازمان متبوع خود بیمه اولیه شده اند نمی توانند تحت پوشش یارانه بیمه ای خانه سینما قرار گیرند و این تسهیلات صرفاً به اعضایی تعلق خواهد گرفت که صرفاً در سینما شاغل هستند و از طریق خانه سینما بیمه اولیه شده اند یا بیمه خویش فرما و بیمه سلامت دارند.

قائم مقامی در مورد اعضای پیشکسوت که در حال حاضر به هر دلیلی قادر به فعالیت حرفه ای نیستند اظهار داشت: خانه سینما برای احترام و تکریم پیشکسوتان و ارج نهادن به زحمات آنان که اکنون به هر دلیلی در سینما فعالیت نمی کنند تسهیلاتی قائل شده و آنان را مشمول بیمه تکمیلی قرار خواهد داد.

وی همچنین در مورد پدران و مادرانی که توسط فرزندشان که عضو خانه سینماست بیمه شده اند و قانوناً تحت تکفل آنان قرار دارند گفت که بدون هیچ مانعی بیمه خواهند شد در غیر اینصورت اگر از بیمه دیگری استفاده می کنند می بایستی به صورت آزاد بیمه شوند.

سخنگوی خانه سینما تاکید کرد: کلیه اعضایی که به دلایل فوق نمی توانند از تسهیلات یارانه ای بیمه تکمیلی خانه سینما استفاده کنند می توانند به صورت آزاد تحت پوشش بیمه مکمل خانه قرار گیرند که البته این بیمه آزاد  هم به نسبت سایر بیمه ها از تسهیلات خاصی برخوردار است.

علی قائم مقامی در خاتمه به این مورد اشاره کرد: که از نظر هیئت مدیره خانه سینما تسهیلات یارانه ای بیمه  باید در اختیار اعضای ذی حق خانه سینما قرار گیرد و روا نیست به افرادی که از تسهیلات مراکز دولتی و سایر نهادها برخوردار هستند اختصاص داده شود.

صحبت های سخنگوی خانه سینما هرچند ظاهری منطقی دارد ولی در صورتی که بر اساس واقعیات مورد توجه قرار گیرد، مشخص می شود بسیار دور از منطق است. خانه سینما اکنون ادعا می کند بیش از 5هزار عضو دارد که اگر کل اعتبار این مجموعه وابسته به آنهاست، ولی این خانه توان پرداخت بیمه پایه این تمامی این اعضا را ندارد چه بسا بسیاری از اینان به ناچار مجبورند از طریق دیگری سوابق بیمه ای خود را دنبال نمایند و حال این محدودیت به بیمه تکمیلی نیز گسترش می یابد. این بدان معناست که خانه سینما از شمارگان اعضایش تنها برای شوی تبلیغاتی استفاده می نماید و حاضر به ارایه حداقل خدمات صنفی مورد انتظار نیست.

در واقع سخنان قائم مقامی آب پاکی را روی دست یکایک اهالی سینمای کشور ریخت؛ چرا که بخش اعظمی از اهالی سینمای کشور نه خودشان و نه هیچ یک از اعضای خانواده شان توسط خانه سینما بیمه پایه نشده اند و زین پس نمی توانند از تسهیلات بیمه تکمیلی برخوردار شوند.

خانه سینما با عملکرد اخیر خود به نهاد صنفی بی اعتباری تبدیل می شود که بنا به اذعان بسیاری از سینماگران تنها کارش ارسال پیامک ترحیم و تسلیت و یا برگزاری مراسم ساده تشییع جنازه هنرمندان است. مدیران این نهاد صنفی اغلب چند شغله هستند و سمت ها و پست ها و مستمری های متعددی دارند و شاید به همین علت است که نمی توانند درک درستی از شرایط وخیم معیشتی و تنگناهای مالی هنرمندان در صنوف مختلف داشته باشند.

این روزها بسیاری از اهالی سینمای کشور ورد زبان شان این است که وقتی حال و روز خانه سینما را بررسی می کنیم اغلب می گوییم چه خوب شد که این خانه زمانی بسته شد!؛ در ۲ سالی که خانه سینما فعال نبود اصناف آزادانه تر و پویاتر عمل می کردند و دولت وقت هم برای تأمین معیشت هنرمندان گام های اساسی و محکمی بر می داشت از جمله آنکه در همان دولت دهم بود که بیمه تکمیلی یکایک اهالی سینمای کشور و خبرنگاران توسط جامعه صنفی تهیه کنندگان سینما اجرایی شد و یا اینکه به مناسبت های مختلف از جمله عید نوروز و ماه مبارک رمضان کارت های هدیه و بن کارت های خرید به تمامی اعضای خانه سینما تعلق می گرفت؛ در واقع می توان بر این نکته صحه گذاشت که خانه سینما این روزها بدل به معضلی بزرگ در سینمای کشور شده که نه تنها راهگشایی برای رفع و حل مشکلات عمده سینماگران محسوب نمی شود بلکه مرتباً برای سینماگران موانع و دست اندازهایی ایجاد می کند و اندک داشته های برحق شان را هم از آن ها دریغ می کند.

متأسفانه خانه سینما بدل به مکانی برای شاه نشین ها شده است، در حالی که وظیفه اصلی این نهاد صنفی باید رسیدگی به وضعیت یکایک اعضای صنوف که اغلب از زندگی های متوسط رو به پایین بهره مند هستند باشد. این روزها با عدم اختصاص بیمه تکمیلی به بخش اعظمی از اهالی سینما که به دلایل مختلف طی سال های عضویت شان در این نهاد به اصطلاح صنفی نتوانسته اند و یا نخواسته اند بیمه پایه شوند، وضعیت نامناسبی خواهند یافت.

گویا هنوز بعد از سال ها مدیران این نهاد به اصطلاح صنفی به این نتیجه نرسیده اند که بدنه صنوف حمایت صنفی می خواهند؛ برای اعضای صنوف اینکه این نهاد صنفی باز باشد یا بسته مهم نیست؛ آنچه برای اعضای آن مهم است این است که اگر دچار بیماری می شوند مجبور نباشند تا میلیون ها تومان بابت درمان شان هزینه کنند و هیچ پوشش بیمه ای و حمایتی مانند کارمندان ادارات دولتی و یا اعضای صنوف مختلف دیگر نداشته باشند.

شاید مشکل اساسی در زمان مدیریت جواد شمقدری به عنوان رئیس سازمان سینمایی کشور این بود که برای اصلاح وضعیت این نهاد صنفی تنها آن را تعطیل کرد و مستقیماً به افشاگری مدیریت شاه نشین خانه سینما نرفت.

سوأل اساسی از مدیران خانه سینما این است که آیا نشانی از عدالت در کار شما وجود دارد؟ آیا این رفتار شما متناقض با آن نیست که پیش از این از اعضای تمامی صنوف سینمایی برای ثبت قانونی صنوف شان درخواست کرده بودید تا قراردادهایی بیاورند که نشان دهد جایی مشغول به کار هستند؟ حال آنهایی که قرارداد آورده اند و در جایی بیمه شده اند از بیمه تکمیلی محروم خواهد بود!

آقایان بیایید برای یک بار هم که شده دغدغه رفع مشکلات و تأمین معیشت سینماگران را به صورت جدی داشته باشید و بگذارید تا عدالت در سینمای کشور جاری گردد.

[ad_2]

لینک منبع

ورود به عصر انقلاب چهارم کاری ضروری و البته سخت و پر هزینه / باید حرفی برای گفتن در دوره چهارم انقلاب صنعتی داشته باشیم

[ad_1]

ورود به عصر انقلاب چهارم کاری ضروری و البته سخت و پر هزینه  / باید حرفی برای گفتن در دوره چهارم انقلاب صنعتی داشته باشیم

در نشست کنفرانس بین المللی انقلاب چهارم صنعتی عنوان شد:

ورود به عصر انقلاب چهارم کاری ضروری و البته سخت و پر هزینه / باید حرفی برای گفتن در دوره چهارم انقلاب صنعتی داشته باشیم

دکتر جاسبی معتقد است امروز برای تحقق اقتصاد مقاومتی که به حق از اصلی ترین دغدغه های مقام معظم رهبری، دولت و مردم است باید بر اقتصاد تولید گرا و دانش بنیان تکیه کرد.

 

تاريخ : دوشنبه ۱۹ تير ۱۳۹۶ ساعت ۱۵:۱۴

به گزارش خبرنگار هنرنیوز ، صبح امروز نشست خبری سومین کنفرانس بین المللی انقلاب چهارم صنعتی با حضور دکتر عبدالله جاسبی رئیس شورای سیاستگزاری سومین کنفرانس بین المللی انقلاب چهارم صنعتی و عضو شورای انقلاب فرهنگی، دکتر محمدرضا رضوی، رئیس شورای علمی کنفرانس و رئیس موسسه مطالعات و پژوهش های بازرگانی و دکتر پژمان جعفری ، دبیر شورای سیاستگزاری کنفرانس برگزار گردید.

دکتر جاسبی در این نشست در مورد چرایی برگزاری این کنفرانس، افزود: امروز برای تحقق اقتصاد مقاومتی که به حق از اصلی ترین دغدغه های مقام معظم رهبری، دولت و مردم است باید بر اقتصاد تولید گرا و دانش بنیان تکیه کرد.

وی سپس با اشاره به نقش بسیار موثر دانشگاهها در پرورش نیروی انسانی تحصیل کرده، اظهار داشت: این نیروهای انسانی متخصص و تحصیل کرده باید در راستای تحقق اقتصاد مقاومتی به کار گرفته شوند و با توجه به تغییر و تحولاتی که امروزه در علم و فناوری داریم و موجب گذار بسیار سریع از عصر ارتباطات شده، ورود به عصر فناوری اطلاعات یا انقلاب چهارم، کاری بسیار ضروری و البته سخت و هزینه بر است و ما باید بتوانیم همان طور که در تکنولوژی نانو یا رباتیک در جهان موفق بوده ایم در دوره چهارم انقلاب صنعتی نیز حرفهایی برای گفتن داشته باشیم.

دکتر جاسبی همچنین با ارائه توضیحاتی در خصوص اهداف این کنفرانس که برای سومین سال در ایران برگزار می شود خاطرنشان کرد: این کنفرانس چند ویژگی مهم دارد؛ اول، سازماندهی منظم و تشکیل 16 کمیته تخصصی در ذیل این همایش و دوم محدود نبودن اجرای این کنفرانس در تهران.

دکتر محمدرضا رضوی، رئیس شورای علمی کنفرانس و رئیس موسسه مطالعات و پژوهش های بازرگانی و دکتر پژمان جعفری ، دبیر شورای سیاستگزاری کنفرانس نیز با پاسخگویی به سوالات خبرنگاران، در خصوص بخش های مختلف علمی و اجرایی این کنفرانس بین المللی توضیحاتی ارائه دادند و اسامی برخی از دانشگاهها ، افراد و شرکت های معتبر اروپایی را که در این کنفرانس حضور داشته و کارگاههای را برپاخواهند کرد اعلان نمودند.

دکتر جعفری در پاسخ به سوال خبرنگار هنرنیوز که از دستاوردهای دو کنفرانس قبلی پرسید از وجود سه گانه سیاست گذاری ، دانشگاه و صنعت در این زمینه خبر داد و افزود: تقریبا می شود گفت که این مثلث ، انقلاب صنعتی معاصر را راهبری می کند و ما نیاز داشتیم در هر سه بخش این مثلث ؛ ابتدا آگاهی بخشی کنیم لذا تلاش کردیم در کنفرانس اول با برگزاری کنفرانس و سه کارگاه جانبی ، پیام موضوع را اطلاع رسانی کنیم و در کنفرانس دوم نیز ، این فرآورده ها را زمینی تر کردیم و به سمت شرکتها و آوردن سخنرانان و مجموعه شرکتهایی که به عملیات موضوع می پردازند توجه داشتیم. به عبارت دیگر ، از سطح تئوری و مفهوم به سمت اقدام و عمل آمدیم و بومی سازی این پدیده نیز در دستور کار قرار گرفته است.

دکتر رضوی هم در پاسخ به این سوال یادآور شد : خوشبختانه در چارچوب این کنفرانس ها ارتباط مناسبی با برخی از ادارات بخش تحقیقات کمیسیون اروپا برقرار گردید و قبل از برگزاری همین کنفرانس نیز بعضی از آنان به ایران سفر کردند و قرار شد شرکتها و دانشگاههای ایرانی نیز در کنسرسیوم هایی که آنان در همین زمینه برگزار می کنند همکاری داشته باشند.

لازم به ذکر است که سومین کنفرانس بین المللی انقلاب چهارم صنعتی در روز پنجشنبه صبح در تهران برگزار خواهد شد و در بخشی از این برنامه، پنجمین دوره دوسالانه کاریکاتور صنعت نیز برگزار و از برندگان آن تقدیر خواهد شد. همچنین در نوبت عصر همان روز و در صبح روز جمعه، کارگاههای تخصصی و نمایشگاه صنعت نیز در حاشیه مراسم برپا خواهد شد. اساتید مدرس کارگاهها همگی از مدیران ارشد و اساتید برجسته مدعو خواهند بود که تجارب خود را با شرکت کنندگان در میان خواهند گذاشت.

همچنین بنا به اعلان رئیس شورای سیاستگزاری ، در روز شنبه 25 تیرماه، این کنفرانس با حضور چهره های اروپایی شرکت کننده ، در شهرهای صنعتی اصفهان، تبریز و اراک نیز برگزار خواهد شد.

[ad_2]

لینک منبع

اُکسیدان، نمونه ای بارز از ولنگاری فرهنگی در دولت یازدهم/ آیا تفکر ایلومیناتی ها در سینمای ایران ظهور و بروز یافته است؟

[ad_1]

سینماپرس: وحیده شاه حسینی/ با توجه به ترسیم فلاکت مذهب در اُکسیدان، می توان آن را اثری شاخص در سینمای تا به امروز ایران دانست؛ اثری ضعیف از لحاظ فُرم سینمایی که در محتوای خود ماهیت ادیان الهی در جامعه امروز را به چالش می کشد و حتی در برخی از دیالوگ های طنز، نفی می کند و ضمن حقنه ی پلورالیسم دینی؛ اصل موضوعیت داشتن دین و اعتقاد به ادیان الهی را برای انسان امروزی در ذهن مخاطبان خود با تردید مواجه می سازد.

اُکسیدان داستان زندگی پسر محجوب و با شرافتی به نام اصلان (با بازی جواد عزتی) است که به عنوان جوانی از طبقه ی متوسط اجتماعی ایران، در یک تعمیرگاه ماشین (تعمیرگاه گارانتی شرکت کرمان موتور، یا همان سرمایه گذار و اسپانسر اصلی اثر) مشغول به فعالیت است؛ پسر جوانی که نامزدی به نام نگار (با بازی لیندا کیانی) دارد.



شروع اُکسیدان بدون پرداخت مناسب به شرایط خانوادگی و مراحل پیشین آشنایی اصلان و نگار؛ تنها به شرح احوال عشق و عاشقی این دو تمرکز دارد. در ادامه نیز به سرعت، اصلان پس از اخذ وام ۵۰ میلیون تومانی از شرکت، جهت اجاره مسکن و تشکیل زندگی رسمی خود با نگار، وجه را در اختیار نامزدش قرار می دهد و این در حالی است که به یکباره داستان متحول شده و خروج غیرقانونی نگار از کشور را طرح می  کند؛ خروجی که سبب آشفتگی اصلان و پیگری وی برای بازگرداندن نگار به کشور می شود.



بر این اساس اُکسیدان وظیفه ی اصلی خود را شرح کیفیت دریافت ویزای قانوی و ترسیم راه های امروزی آن برای انسان ایرانی قرار می دهد و با محور قرار دادن اصلان و طرح این ادعا که او می خواهد با اخذ ویزای قانونی، اقدام به بازگرداندن نگار خود از غرب کند، سه روش اصلی اخذ ویزای اروپا برای انسان مسلمان را مرور می کند. از این جهت است که اُکسیدان را می‌بایست ماجرای فلاکت جوان متعهد ایرانی برای دریافت ویزا دانست؛ جوانی به نمایندگی از طبقه ی متوسط کشور که تنها به سبب خروج نگارشان از کشور، البته همراه با تمام دارایی‌شان، گام در مسیر اخذ ویزا نهاده و تلاش ویژه می کنند تا راهی غرب شوند.



در این روند اُکسیدان با وارد کردن یک دلال بظاهر حرفه ای (با بازی امیر جعفری) به طرح شگردهای اخذ روادید و ترسیم ماهیت کلاهبردارانه ی این روش ها می پردازد. فیلم در این مسیر ابتدا به سراغ متدوال ترین شیوه ی اخذ ویزای اروپا برای انسان های مسلمان رفته و عمده زمان فیلم و همچنین داشته های کُمیک خود را صرف ترسیم ابعاد تغییر دین و مسیحی شدن اصلان می کند.





اُکسیدان، آخرین محصول تولیدی یکی از خانواده های نام آشنا در صنعت سینمای کشور، اثری ضعیف است که از لحاظ فُرم قطعاً نمی تواند مخاطب سینمایی خود را اقناع کند و بار دیگر به تماشای اثر بکشاند. اثری به شدت ضعیف با ناتوانی کارگردان در گرفتن بازی های طبیعی از هنرمندان توانمندی همچون جواد عزتی و امیر جعفری و ترسیم ری اکشن های چاق و لاغر این دو در کنار یکدیگر که موقعیت های طنز اثر را به صورتی یکبار مصرف در می آورد.




البته اُکسیدان شاید به ظاهر در ابعاد کُمیک بخش مسیحی شدن اصلان موفق‌تر عمل کرده باشد اما باید توجه داشت که عدم وجود منطق در کیفیت مسیحی شدن و اصولاً چرایی راهب شدن یکباره ی اصلان، به همراه بازی ها و کارگردانی‌ آشفته اثر، همه و همه سبب می شود تا موقعیت های طنز فیلم یکی پس از دیگری ضایع شود و اصولاً کیفیت کُمیک آن در سطحی غیربیادماندنی برای مخاطب سینمایی باشد.



اُکسیدان پس از تمرکز ویژه ی خود بر ترسیم یکی از متداول ترین شگردهای اخذ روادید و در عین حال تصویر سازی غیرمنطقی و بدون پشتوانه کارشناسی در خصوص آن؛ عدم موفقیت اصلان در این شگرد را به نحوی گنگ و در عین حال مسخره! در لوکیشن و فضای سفارت انگلیس در تهران به پایان می برد و با بی توجهی هرچه تمام نسبت به اقناع مخاطب خود در چرایی عدم موفقیت اصلان، اثر را در موقعیت طرح دومین روش دریافت ویزای قانونی اروپا، یعنی مجرمیت سیاسی قرار می دهد. البته مطرح شدن این روش تنها به دیالوگ خوانی جواد عزتی و امیر جعفری خلاصه می شود و هیچ دستاورد بصری ویژه ای برای مخاطب سینمایی به همراه ندارد. این در حالی است که کارگردان با تنظیم این دیالوگ ها به وضوح تلاش ویژه ی خود را در جهت‌دهی چیدمان متلک اندازی های رایج سیاسی خود و به منظور جلب حمایت طیف حاکم در عرصه ی مدیریتی کشور کرده است.





البته بعید نیست که سازندگان اثر ضمن تامین هزینه ی فیلم خود از شرکت های وارد کننده خودرو، سعی در جذب بودجه ی فرهنگی کشورهای غربی نیز داشته و در این راستا اُکسیدان را به عنوان اثری در قالب پروژه های فرهنگی اتحادیه اروپا و به منظور جلوگیری از روند مهاجرت به کشورهای این اتحادیه تعریف کرده باشند!


اُکسیدان پس از ناکام نشان دادن اصلان در اجرای نقشه  تغییر دین و همچنین راهکار قرار دادن متقاضی ویزا به عنوان مجرم سیاسی، به سراغ سومین روش اخذ ویزای اروپا، یعنی شگرد ترنسکشوال (Transsexual) و هموسکشوال (Homosexuality) نشان دادن اصلان می رود و دراین بخش است که جوان معتقد ایرانی مجبور می شود تا برای همجنس باز نشان دادن خود، اقدام به رنگ کردن مویش نماید و برای این امر بایستی اُکسیدان مصرف نماید!





مبتنی بر این تصور، سازندگان اثر بدون اطلاع کافی از ماهیت اُکسیدان و توجه به این واقعیت که در عالم واقع نه عمل اُکسایش و نه عمل کاهش به تنهایی انجام‌پذیر نیستند (چون یک ماده نمی‌تواند کاهیده شود مگر آن که هم‌زمان ماده ای دیگر اُکسید شود و ماده کاهیده شده سبب اُکسایش است و لذا عامل اُکسنده نامیده می‌شود و ماده‌ای که خود اُکسید می‌شود، به نوعی عامل کاهنده است) به سراغ ساخت اثری مجعول در موضوع مهاجرت و پناهندگی مبادرت ورزیده و  این درحالی است که ایشان به دلیل عدم فهم مناسب خود، توجه نداشتند که با این گونه اُکسایش، عملاً به کاهیدن از معتقدات دینی و به طور کلی سبک زندگی انسان مسلمان ایرانی مبادرت ورزیده اند و انسان ایرانی را موجودی مفلوک و هُرهُری مذهب معرفی کرده‌اند.






در این بخش سوم، اُکسیدان از تعریف صحنه های اروتیک بر بستر روابط بین زن و مردهای داستان فاصله محسوسی می گیرد و تمام وجوه سکسی و هنرمندی خود را در حقنه ی فضای کُمیک به اثر را در روابط جواد عزتی و امیر جعفری به عنوان پارتنر جنسی خلاصه می‌نماید؛ این در حالی است که مبتنی بر آنچه در اثر به تصویر آمده نهایتاً این شگرد موفقیت‌آمیز بوده و سبب می شود تا اصلان با تمام سادگی و ناتوانی خود، بتواند ویزای قانونی اروپا را اخذ کند.





اُکسیدان، نمونه ای بارز از ولنگاری فرهنگی در دولت یازدهم است؛ ولنگاری لجام گسیخته ای که در عرصه های مختلف فرهنگ و هنری کشور ظهور و بروز یافته و این بار در قامت یک اثر سینمایی ضعیف، سعی در پوچ انگاری دین و مذهب و حقنه ی باورهای اُمانیستی، با ضرب و زور سکس پیدا و پنهان، به جامعه ی مسلمان ایران دارد.






پس شاید به زعم دست اندرکاران؛ اُکسیدان در ظاهر هر سه روش تغییر (تغییر دین؛ مجرمیت سیاسی؛ هموسکشوال) را به نوعی مردود و غیر قابل حصول برای مهاجرت قانونی و اخذ ویزای قانونی اروپا بیان می کند؛ اما باید توجه داشت که به سبب ترسیم بی لیاقتی اصلان در اجرا و پیشبرد نقشه های دلالان ویزا، این امر از زاویه دیدی دیگر می‌تواند اُکسیدان را به اثری کاملاً مُخرب تبدیل نماید و آن را به عنوان فیلمی برای آموزش شگردهای اخذ روادید و ویزای قانونی اروپا برای جوانان بیکار در عصر تدبیر و امید مبدل سازد. به ویژه آنکه راهبرد و شگرد هم جنس گرا شدن و هموسکشوال نشان دادن را موفق ترین و تضمین‌شده ترین راهکار برای اخذ مجوز اقامت قانونی در غرب تصویرگری می کند؛ راهکاری که حتی اصلان ساده دل نیز توانایی به سرانجام رساندنش را دارد، اگرچه وی نهایتاً این روش را به انجام نمی‌رساند.



با این همه اُکسیدان پیام دیگری نیز درون خود داشت و آن تبیین کیفیت اُکسایش محمدی ها در آینده سینمای جمهوری اسلامی ایران است؛ خانواده ای که شاید تا پیش از این، اهتمام ویژه ی خود را بر بسط تفکر اسلام منهای روحانیت در قاب سینما و ترسیم انسان بودن روحانیت، بدور از شان و وظیفه ی اسلامی ایشان نهاده بودند و در این مسیر شخصیتی از روحانیت شیعه به تصویر می کشید که فارغ از روحانی بودن در درجه اول یک انسان هستند و البته اگر می خواهند انسان بمانند، مجبور هستند تا همچون دیگران بر سر کار رفته و از قبل بازوی خود، نان حلال برای زن و بچه ی خویش محیا سازند؛ نان حلالی که از طریق نشستن و درس خواندن و تولید فکر و برآورده ساختن مایحتاج سعادت دنیوی و اُخروی جامعه و ملبس بودن به لباس روحانیت، حاصل نمی شود و تنها از مسیر پوشیدن لباس کارگری و برق‌کشی ساختمان و بازیگری و… صورت می پذیرد و… و اکنون اُکسایش محمدی ها سبب شده تا بار جدیدی بر اولویت سینمایی ایشان افزوده شود و در این مسیر سعی کنند تا اصل وجود روحانیت را در حد و قواره های شاهدی اجتماعی فروکاست دهند و اوج ترسیم حقارت دین و مذهب را به سکانس پایانی اثر جلوه گر ساخته و در سکانس موتور سواری روحانیت (حاج آقای تازه وارد به مسجد)  تصویر سازی نماید.





باید توجه داشت که دغدغه ی اصلی روحانیت مورد تصویر محمدی کوچک و بزرگ در این اثر سینمایی، دیگر محدود به روحانیت شیعه نشده و حتی روحانیت مسیحی را نیز در بر می گیرد؛ روحانیتی که در هر ورژن و گونه ای که باشد، (خواه در مسجد و خواه در کلیسا) انسانی مفلوک است و هیچ توانی در تغییر امور ندارد و نمی تواند تحولی در جامعه ایجاد نماید. در مقابل جامعه نیز از ایشان جُز انجام مراسمات عقد و کفن و دفن و موعظه های نیم‌بندی و… و. توقع دیگری نداشته و ندارد.






پس اگرچه می توان دیالوگ های پایانی اثر در تببین هجوگونه این موضوع که وقتی فرمون در دست اسلام است، آب تو دلت تکون نمی خورد و یا حواس روحانیت به همه امور است را به نوعی در سطح سایر دیالوگ های جنسی و سکس پیدا و پنهان اثر مورد ارزیابی قرار داد؛ اما در واقع دقت در محتوی اثر به وضوح نشان می دهد که اُکسایش محمدی ها به سطح تقابل با دین و مفاهیم دینی افزایش پیدا کرده است. در این میان اگر چه زمانی ایشان در لوا و پوشش سازمان صدا و سیما و یا حوزه ی هنری و با بودجه ی سازمانی که تبلیغات اسلامی و رسانه ای جمهوری اسلامی را متولی و عهده دار بودند و… سعی در حقنه و بسط تفکر اسلام منهای روحانیت داشتند؛ اما فی الواقع وجود آن پشتوانه‌ها، اسباب حضور امروزی و متکی به سرمایه ی شخصی و اُکسایش ویژه ایشان شده و موجب شده تا عملاً تبلیغ سکولاریسم بر بستر باورهای انسان‌گرایی سکولار (Secular Humanism) در قاب تصویر ایشان از شفافیت برخوردار شود و حقنه ی پلورالیسم دینی (Religious pluralism) آن هم به شکل زننده ی آن، سرلوحه ی تصویرسازی و تصویرگری ایشان بر پرده ی نقره ای سینمای جمهوری اسلامی قرار گیرد.





البته در برابر دیدگاهی که معتقد به غرض‌ورزی سازندگان اثر است؛ می توان دیدگاه دیگری را مبتنی بر عدم فهم و درک مناسب پدیدآورندگان اثر مطرح ساخت. دیدگاهی که مبتی بر آن، عمل این خاندان سینمایی در تولید چنین اثر مبتذل و فرومایه‌ای را حمل بر صحت گذاشته و در ذیل آن چنین متبادر می سازد که ایشان با معلومات ضعیف و شناخت ناقص خود، بار دیگر به خطا رفته اند و اُکسایش خود در صنعت سینمای ایران را هویدا ساخته اند.






در مجموع باید توجه داشت که فلاکت مذهب در آخرین اثر ترسیم شده توسط محمدی ها به نحوی ویژه و خاص است که می بایست اُکسیدان را اثری شاخص در سینمای تا به امروز ایران دانست؛ اثری ضعیف از لحاظ فُرم سینمایی که در محتوای خود به وضوح ماهیت ادیان الهی در جامعه امروز را به چالش می کشد و حتی در برخی از دیالوگ های طنز، نفی می کند و ضمن حقنه ی پلورالیسم دینی؛ اصل موضوعیت داشتن دین و اعتقاد به ادیان الهی برای انسان امروزی و بویژه طبقه ی متوسط اجتماعی را در ذهن مخاطبان خود با تردید مواجه می سازد و ایشان را به پوچ انگاری ادیان الهی معتقد می کند. اثر برای این مهم، ضمن ترسیم فرایند مسیحی شدن و هم‌جنس باز شدن اصلان برای اخذ ویزا و رسیدن به نگار و…، به موازات این داستان اصلی؛ به طرح داستان فرعی اسلام آوردن جوان مسیحی می پردازد و جوان مسیحی سربازی را ترسیم می‌کند که عاشق دختر فرمانده ی مسلمان خویش می شود و برای به دست آوردن دختر، راهی جُز مسلمان شدن، مسجد رفتن و شهادیتن گفتن و… ندارد.





اُکسیدان به وضوح اثری بدون تعلیق است؛ اثری که در درنگ ابتدایی خود تمام داستان را برای مخاطب مکشوف می سازد و در ادامه، تنها این صحنه های اروتیک اثر و حضور بد قواره بازیگران در صحنه است که به همراه دیالوگ های سکسی و به شدت جنسی، سبب می شود تا اثر برای یکبار قابل تحمل جلوه نماید. اثری که در نهایت به صورتی شبیه آثار بالیوودی (Bollywood) و با ازدواج تمام کاراکترها به پایان می رسد و قطعاً به سبب شان و مرتبت خاندان پدید آورنده، که برخی ایشان را در زمره ی همان مافیای پنهان سینمای کشور محسوب می کنند! توانسته با این حجم از سکس پنهان و آشکار خود و همچنین با این مقدار دیالوگ های مبتذل و فحاشی ها و تمسخر ادیان ابراهیمی و بویژه دین مبین اسلام، از فیلتر های مختلف تولید و ارگان های نظارتی عبور نماید و بر پرده ی نقره ای سینماهای جمهوری اسلامی به نمایش درآید.





[ad_2]

لینک منبع

«هنر و تجربه» به ملک شخصیشان تبدیل شده است/ دیگر چیزی به نام «هنر و تجربه» وجود ندارد/ با آمار می‌خواستند میزانی از عدم موفقیت‌شان را جبران کنند

[ad_1]

سینماپرس: رییس شورای صنفی نمایش در واکنش به نامه‌ی اخیر مدیر گروه «هنر و تجربه» اظهاراتی را مطرح کرد.

به گزارش سینماپرس، همایون اسعدیان گفت: این بار اولی نیست که آقای علم‌الهدی و دوستانشان ما را مخاطب قرار می‌دهند؛ البته ما بنا به پاسخگویی نداشتیم اما مطالبی هست که احساس می‌کنیم سکوت در مقابل آنها خطاست.

او خاطرنشان کرد: ابتدا باید بگویم شورای صنفی نمایش و تک تک اعضایش مخالفتی با ذات «هنر و تجربه» ندارند و نه تنها مخالف آن نیستند بلکه برخی از اعضای شورا، طرح‌های مبنی بر راه‌اندازی چنین گروهی را هفت‌، هشت سال پیش خودشان به وزارت ارشاد داده‌اند و حالا آقای علم‌الهدی مدیریت آن را بر عهده دارند و تصور می‌کنند مالکیت‌اش مال ایشان است.

اسعدیان با اشاره به نامه اخیر رئیس گروه «هنر و تجربه» گفت: طرح مسئله به این شکل که یک عده کمر به قتل گروه «هنر و تجربه» بسته‌اند، صرفا برای آدرس غلط دادن و ایجاد یک هیاهوی مطبوعاتی و صنفی و پنهان کردن اصل قضیه است. آقای علم‌الهدی می‌گویند بیش از یک سال است که ما (شورای صنفی نمایش) چوب لای چرخ «هنر و تجربه» می‌گذاریم. من به صراحت می‌گویم ایشان خلاف واقع می‌گویند و حقیقت را پنهان می‌کنند.

او ادامه داد: در یک سال گذشته به درخواست آقای علم‌الهدی از شورای صنفی اکران؛ ما موافقت کردیم تا فیلم‌هایی چون «فروشنده»، «لانتوری» بتوانند در سینماهای گروه «هنر و تجربه» هم در شکل محدودی اکران شوند و هر سالن سینمای «هنر وتجربه» ۱۵ سانس در ماه برای این فیلم‌ها داشته باشد.

اسعدیان یادآور شد: اکثریت اعضای شورای صنفی نمایش با درخواست ایشان مخالف بودند و صرفا به اصرار شخص بنده با ایشان موافقت کردند؛ دلیل مخالفت دوستان ما به درست این بود که این ۱۵ سانس دارد از فیلم‌های «هنر و تجربه» گرفته می‌شود و به فیلمی داده می‌شود که نیازی ندارد و فقط این درخواست برای بالا بردن آمار مخاطب برای ارائه به مدیران بالادستی است.

رییس شورای صنفی نمایش تصریح کرد: قطعا آقای علم‌الهدی می‌دانند که فیلم‌های اینچنینی همچون «فروشنده» و «لانتوری» احتیاجی به این ۱۵ سانس ندارند اما ظاهرا ایشان با آمار مخاطبان این فیلم‌ها می‌خواستند میزانی از عدم موفقیت‌شان را جبران کنند و نیازی به این چنین فیلم‌هایی داشتند.

او گفت: من همین جا اعلام می‌کنم، شخص من همایون اسعدیان اشتباه کردم و از دوستان سازنده فیلم‌های «هنر و تجربه» عذرخواهی می‌کنم که سانس‌های فیلم‌هایشان را گرفتم و به این فیلم‌ها داده‌ام، نمی‌دانم آقای علم‌الهدی پاسخی به این دوستان دارند بدهند یا نه؟!

اسعدیان با اشاره به اینکه آقای علم‌الهدی مدعی هستند دعوا بین سینمای اندیشه و بدنه است، ادامه داد: لابد به تعبیر ایشان سینمای اندیشه یعنی گروه «هنر و تجربه» و بقیه فیلم‌ها مقابل آن هستند، به نظر جدا از اینکه ایشان دارند به تمام فیلم‌های سینمای ایران توهین می‌کنند و سینمای بدنه را خالی از اندیشه می‌دانند به شخصه هم چنین جایگاهی برای ایشان قائل نیستم که اجازه داشته باشند، چنین تقسیم‌بندی انجام دهند.

رییس شورای صنفی نمایش با اشاره به اظهارات دیگر مدیر گروه «هنر و تجربه» اذعان داشت: آقای علم‌الهدی می‌فرمایند، معضل بی‌تدبیری است. من به شخصه بی‌تدبیری شخص خودم را در رابطه با پذیرش درخواست ایشان که فیلم‌های مثل «لانتوری» و «فروشنده» در این گروه اکران شود را می‌پذیرم.

او ادامه داد: خیلی متأسفم که باید بگویم چیزی به نام گروه «هنر و تجربه» دیگر وجود ندارد و مدت‌هاست به یک محفل با تمام خصوصیات محفلی آن تبدیل شده است که اگر محفل نبود ایشان هر وقت تمایل داشتند، تهدید به متوقف کردن فیلم‌های این گروه نمی‌کردند، ظاهرا آنجا به ملک شخصی‌شان تبدیل شده است.

او ادامه داد: یکی از ویژگی‌های محفل بودن داشتن تیمی است که از شما حقوق بگیرد تا چشم بسته هر آنچه انجام می‌دهید را تأیید کند و واقعا باعث تأسف است که در حمایت از این گروه می‌نویسند “درستی مسیر مدیریتی آن حتی از دلیل و سند بی نیاز است”و من یاد فیلم «خوب، بد، جلف» افتادم و در جای دیگری برخی اعضای شورای صنفی نمایش را باقی مانده  دولت دهم می‌دانند، کاش این دوستان از شیوه‌های جدیدتری برای منکوب رقیب استفاده می‌کردند.

اسعدیان با بیان اینکه “دعوا بر سر گروه هنر و تجربه نیست” یادآور شد: رئیس سابق سازمان سینمایی بدون هیچ پژوهشی و کارشناسی سینما «فرهنگ» را در اختیار این گروه قرار داده است. اگر آقای علم‌الهدی جرأت ندارند آمار فروش و مخاطبانشان را در این سالن‌ اعلام کنند، هر وقت ضروری باشد قطعا ما آن را اعلام می‌کنیم.

رییس شورای صنفی نمایش در پایان گفت: به شخصه از طرف شورای صنفی اکران برای هرگونه همکاری در جهت تخصیص سینماهایی به این گروه اعلام آمادگی می‌کنم و از هر کمکی که در جهت حمایت از این نوع فیلم‌ها باشد، دریغ نمی‌کنم به هرحال ما از هر اقدامی که صدمه‌ای به کلان سینمای ایران وارد نکند، حمایت می‌کنیم. در انتها صمیمانه و عاجزانه از آقای علم الهدی خواهش می‌کنم به جای جوسازی و هیاهوهای مطبوعاتی لطف کنند، دستاوردهای مدیریتی‌شان را در گروه «هنر و تجربه» در جهت رشد و جذب مخاطب بیشتر برای این نوع فیلم‌ها به اطلاع اهالی سینما برسانند.

اسعدیان در پاسخ به اینکه آیا حیدریان رییس سازمان سینمایی در این وسط میانجی‌گری نخواهد کرد؟ گفت: به هر حال طبق نامه‌هایی که به ایشان زدیم شرایط را توضیح داده‌ایم و در عین حال با توجه به اینکه سازمان سینمایی این گروه را تأسیس کرده است، تصمیم‌گیرنده نهایی آنها هستند.

[ad_2]

لینک منبع